


Laatste dag
De laatste dag van dit WK. Ondanks de mooie weersverwachting (20-25 knopen uit WZW) een lastige start vandaag. Niet geweldig geslapen en mijn lijf doet zeer. Het was fysiek gisteren geeneens zo zwaar - dus is er vast een mentale component. In een dag je verwachting zo naar beneden moeten bijstellen hakt er in. Niet alleen de kans op winst ver weg, met een tweede aftrekwedstrijd uit de voorrondes mag ik een 2e plek niet meetellen en komen de nummers 3, 4 en 5 ook ernstig dichtbij. De kunst wordt dus om hier toch mijn dag van te maken. De omstandigheden zijn daarvoor ideaal. Het lijkt op dag 1 waarop ik als de rook ging.
Op tijd naar buiten en rustig invaren. De wind is prachtig, 18-22 knopen en slingert 10 graden. Grote golven, weinig stroom die langzaam zal gaan draaien en toenemen in dezelfde richting als de wind. Mijn eerste start is goed. Ik weet dat een aantal zware mannen (84 kg versus mijn 78) in het begin hard gaan. In het tweede deel van het kruisrak heb ik dan meestal meer over. Ik kom als 4e boven, vlak achter Andy Roy (CAN) en Nick Harrison (GBR). Daartussen zit nog een Canadees die over stuurboord tegen me op vaart bij het ronden van de bovenboei. Shit, we liggen beide stil in de wind. Hij doet zijn strafrondjes, ik kom nog als 3e het voor de windse rak in maar het ritme is weg. Schoot in de knoop, neerhaler te los en na 30 meter lig ik om naar loef. Op z'n kop en voordat ik weer vaar lig ik 30. Knop weer om, focus op het hier en nu en hangen aan m'n tenen pak ik langzaam bootje voor bootje terug en finish als 13e.
Scott wordt 3e, kan naar huis, hoeft de laatste wedstrijd niet meer te varen om z'n titel te behouden. Al Clark (CAN) vergooit ook z'n kansen door om te slaan. John Bertrand (USA) en Gunni Pedersen (DEN) zitten beide een paar bootjes voor me en staan daarmee in punten ongeveer gelijk. Er is geen tijd om het precies uit te rekenen. Ik zit er doorheen maar krijg ongeveer 5 minuten om bij te komen voordat onze vlag weer omhoog gaat. Weer opladen en aan de bak. Op dat soort momenten is Marion goud waard. Van de tweede wedstrijd herinner ik me niet zoveel meer. Kom bij de eerste 6 boven maar het gaat allemaal heel moeizaam, weinig souplesse en alleen bij blijven kost enorm veel kracht. Voor de wind komt John Bertrand tot op mijn spiegel. Geen idee hoe het zit met de punten maar deze man gaat mij niet voorbij. Over my dead body! Ik finish 5. John 6. Gunni vaart een aftrek.
Eindstand Scott Ferguson 1, ik 2, John Bertrand 3, Gunni Pedersen 4, Al Clark 5. Ik hou maar 1 en 2 punten over op nummers 3 en 4 ...
Er zijn veel manieren om terug kijken op deze tweede keer tweede worden. Ga ik allemaal nog doen. Eerst laser en coachboot schoonmaken, inpakken, huisje uitruimen en naar de prijsuitreiking. Uitnodigingen om te komen trainen in Barcelona en Dominicaanse republiek. Nog wat gegevens uitwisselen met mensen die geinteresseerd zijn in onze Team Heiner programma's. Een snelle hap samen met Scott en Kim, Andy, Al, laatste groet aan zeilers en in de auto. Om 12.00 uur 's nachts net op tijd de ferry naar Calais, geslapen terwijl Marion naar huis rijdt waar we om 6.30 uur aankomen. Om 7.30 uur ben ik weer in Lelystad alsof er niets gebeurd is. Een prachtige dag op het water met een team van managers van een bank die ook wil winnen. Wat een leven!
Groet Arnoud
Terug